Hoi,

Twee weken geleden werd mijn konijntje Lily heel erg ziek. Ze had diarree, ondertemperatuur en wilde niet meer eten. Deze 3 zaken lieten mijn alarmbellen heel hard rinkelen, aangezien mijn meisje dit jaar een keer eerder ondertemperatuur en geen eetlust heeft gehad. De dierenarts wilde haar toen laten inslapen maar ik kon dat niet over mijn hart verkrijgen en heb haar toen gedwangvoedert voor een paar dagen en toen is ze er weer helemaal bovenop gekomen. Een paar maanden geleden heeft ze myasis, madenziekte, gehad. Daar is ze ook weer helemaal bovenop gekomen.

Maar toen ik haar ’s ochtends helemaal in shock in haar hokje vond, (terwijl er de vorige avond niets aan de hand was) stinkend naar diarree en helemaal vies, heb ik haar direct getemperatuurd en onder de warmtelamp in huis gezet. Ik moest werken waar ik ontzettend van baalde, maar gelukkig had ik tussen de middag een uurtje om een aantal dingen te regelen. De dierenarts gebeld en ik kon gelukkig aan het eind van de middag (ik moest ’s middags ook werken) terecht. Het ging namelijk absoluut nog niet beter met haar. Werken was een drama, ik moest steeds aan haar denken. Ik was erg bang dat ik haar moest laten inslapen. Uit mijn werk nam ik haar mee naar de dierenarts en ze werd onderzocht. Ik kreeg pijnstilling, medicijnen om de darmen te stimuleren en dwangvoeding mee. De dwangvoeding ging goed en mevrouw ging zelfs al weer uit haar zelf hooi eten. Maar ’s avonds rond 11 uur begon ze ineens te pruttelen en bleef de diarree maar doorlopen. Ik heb haar ook geen medicijnen meer gegeven om de darmen te stimuleren, want het was duidelijk dat die het wel deden, veel te goed zelfs. ’s Nachts haar nog een paar x gevoerd, dat ging goed. Constant blijven verschonen, ik had puppy doekjes voor haar gehaald, die absorberen erg goed. Op donderdagochtend moest ik om 8 uur beginnen met werken, voor de tijd zag ik dat het niet beter met haar ging. Om 10 uur heb ik de dierenarts gebeld, alles uitgelegd. Toen dachten ze aan coccidiose, een heel vervelend iets die konijntjes met een zwak immuunsysteem heel makkelijk kunnen krijgen. Ik mocht de medicijnen ophalen maar ik mocht ook met Lily langskomen als ik het niet vertrouwde. Uiteraard heb ik haar aan het eind van de middag meegenomen naar het spreekuur. Opnieuw was ik erg bang dat ik haar moest laten inslapen. De dierenarts heeft haar gewogen en ze was 150 gram afgevallen binnen 24 uur (dat is 10% van haar lichaamsgewicht). De dierenarts heeft haar een vochtinfuus ingegeven om zo alle vocht die ze verloren had door de diarree een beetje terug te brengen en haar daardoor een opkikker te geven. Ook kreeg ik de coccidiose medicatie mee en moest ik gewoon doorgaan met dwangvoeren. De avond kwam en ik kreeg er bijna geen voer meer in, ze slikte niet en ze was ontzettend stil. ’s Nachts om half 3 heb ik haar nog een keer geprobeerd te voeren maar het lukte niet. Ik heb haar in haar mandje gezet naast een lekkere warme kruik en ze bleef er zitten, wat ze eerder niet deed. Ik ben weer naar boven gegaan en toen ik ’s ochtends beneden kwam lag ze koud in haar mandje.

Ik was gebroken, ik wist niet dat zoiets zoveel pijn kon doen. Het was heel ironisch want op dezelfde dag waren mijn opa&oma 50 jaar getrouwd en ’s avonds hadden we groot feest. Mijn vader was toevallig vrij deze dag en samen hebben we Lily begraven. Ik moest om 9 uur beginnen met werken, gelukkig hadden mijn cliënten die dag er wel begrip voor dat ik een beetje afwezig was. Ik heb de dierenarts gebeld en alles doorgegeven. ’s Ochtends heb ik gehuild, de rest van de dag niet meer, alleen even toen ik mijn vriend zag, die ontzettend heeft meegeleefd die week en het er zelf ook moeilijk mee had.

Toen ik zaterdag uit mijn werk kwam, lag er post voor mij. Ik had geen idee wat het kon zijn, maar toen ik een handgeschreven kaartje van de dierenarts aantrof met daarin  ‘ondanks liefdevolle en intensieve zorg heeft u helaas afscheid moeten nemen van Lily. Veel sterkte met dit verlies’ begonnen de tranen even heel hard te stromen.

Haar broertje Marshall (altijd kerngezond) voelt zich alleen en we zijn dan ook bezig met het adopteren van een nieuw konijntje uit het asiel. Het voelt dubbel om dat al zo snel weer te doen, maar ik moet voor ogen houden dat dit het beste is voor Marshall.

Will keep you posted!

Liefs, Bernice

 

Advertenties