Hoi!

Vandaag wil ik graag het verhaal van mijn buitenlandstage delen. Voor mijn hbo opleiding Diergezondheid en management is het verplicht om minimaal 25 werkdagen op buitenlandstage te gaan, tussen het 2e en 3e jaar van de opleiding. Ja je leest het goed, in de zomervakantie dus. 

Het stond al vrij snel vast dat ik samen met 1 van mijn beste vriendinnetjes en klasgenootje op stage zou gaan. We hebben een hele poos gezocht, van een ezel opvang op Bonaire tot een dierenartspraktijk in België, maar we kwamen uiteindelijk uit bij 1 van de grootste dierenopvangcentra van Spanje, genaamd Scooby.

Scooby is een grote dierenopvang met 1 grote hoofdlocatie en 2 kleinere locaties in het midden van Spanje, op ongeveer 2 uur rijden vanaf Madrid. De grootste ‘taak’ van Scooby is het redden van Galgo’s, Spaanse windhonden die door de traditionele jagers van Spanje worden gebruikt voor de jacht en voor races. Deze honden worden als vuil behandeld en als ze na het jachtseizoen ‘klaar’ zijn worden ze gedumpt of opgehangen aan een boom. Een aantal van deze dieren zijn zwaar getraumatiseerd. Een eigenschap van deze honden is dat zij vreselijk lief zijn tegen mensen. Deze mooie eigenschap is helaas in hun nadeel omdat Galgo zich hiermee heel makkelijk laat mishandelen door de traditionele jagers.  Ze zullen nooit een mens aanvallen. Ze zullen wegrennen, blaffen, zich trillend in een hoekje drukken, zich overgeven, maar nooit bijten. Ik was nooit zo weg van windhonden, maar na deze ervaring weet ik wel beter. Love them!

In juli 2014 was het zover, ik ging samen met mijn vriendin naar Scooby voor 1 maand. De reis naar Scooby verliep voorspoedig. Bij het treinstation van Medina del Campo werden we opgehaald door 1 van de vrijwilligers die permanent op het terrein van Scooby woont. Eén van de voordelen van stagelopen/vrijwilligerswerk bij Scooby is dat je gratis op het terrein mag verblijven in 1 van de beschikbare caravans of in de grote groepsruimte. Wij verbleven in de grote groepsruimte omdat de caravans vol zaten, wat achteraf erg fijn was omdat we daar elk een fijn eigen bed hadden, een douche die we met z’n 2-en konden delen en we een fijne hangplek hadden met banken en stoelen. Het was wel overal erg vies, je kan het totaal niet vergelijken met Nederland. Maar dat is voor een maandje geen probleem, wij zagen het wel zitten. We mochten gebruik maken van de auto van het asiel om onze boodschappen te doen en we zijn 1 middag Medina del Campo in geweest om het stadje te bezichtigen, inclusief een mooi kasteel in de buurt.

In Scooby zitten ook veel ‘gewone’ mixhonden, katten, paarden, geiten, kippen en nog veel meer dieren. Onze ochtend werkzaamheden bestonden uit het schoonspuiten/maken van 4 grote kennels en paddocks met Galgo’s. Daarnaast maakten we het voer klaar voor de Galgo’s, wat flink wat tijd in beslag nam. ’s Middags gingen we vaak poep scheppen in de paddocks. Later in de maand namen we ook de zorg voor de fretten over en verzorgden we de kleine kennel van 4 super schattige pups, die heerlijk in de tuin mochten rennen terwijl wij schoonmaakten. Als 1 van de vaste vrijwilligers een vrije dag had namen wij zijn/haar taak over, zoals het verzorgen van de kittens (geen probleem uiteraard!!).

Daarnaast hebben we alle honden in het asiel ontwormingstabletten en een vlooienpipet gegeven. Dit heeft ons een week lang elke dag een hele middag, van ongeveer half 2 tot half 7, gekost. Samen met nog een Nederlands meisje en een meisje uit Zwitserland. Dit was heel pittig, maar wel ontzettend leuk om te doen. Hier hebben we ook echt gezien dat er totaal geen kwaad zit in de honden, ze lieten alles toe.

’s Avonds kookten we in de gezamenlijke keuken in het hoofdgebouw van het asiel. Dat was altijd gezellig, want alle vrijwilligers waren daar. Er waren mensen uit Duitsland, Spanje, Italië, Nederland, Zwitserland en Finland. Daarnaast verdween ik ’s avonds vaak in het kittenverblijf omdat daar overdag niet zoveel tijd voor was. Ik kreeg al snel een favoriete kitten, helaas was het voor mij geen optie om hem te adopteren. Ook heb ik de laatste week een paard soort van gesocialiseerd door hem te laten wennen aan borstelen. Dat was erg leuk om te doen!

Afscheid nemen was pittig, vooral van ‘mijn’ kitten. Gelukkig weet ik dat hij nu een goed tehuis heeft gekregen. (En wat vind je van dat tiny little thing in m’n hand? Dat schatje heeft gelukkig ook een goed tehuis gekregen, hij was ons zorgenkindje.)

Bovenstaand klinkt allemaal helemaal geweldig, dat kan ik me voorstellen. Het is echter wel belangrijk om te vermelden dat je Scooby niet kan vergelijken met een Nederlands asiel. Er zitten heel erg veel dieren, wat het lastig maakt om elk dier individueel aandacht te geven. Daarnaast zijn de faciliteiten ronduit primitief vergeleken bij Nederland. Gelukkig komen bij Scooby vrijwilligers vanuit de hele wereld (ook Amerika, Canada maar ook bijvoorbeeld Slowakije) om taken van de vaste werknemers over te nemen zodat deze werknemers kunnen focussen op bijvoorbeeld het repareren van verblijven.

Toch, eenmaal besmet met het Scooby virus wil je zeker terug. Mijn stage was in de zomer van 2014, dat is dus alweer bijna 2 jaar geleden. Ik ben benieuwd hoeveel er veranderd is en welke dieren er nu zijn. En ik wil graag werkzaamheden overnemen zodat de vaste werknemers zich kunnen bezig houden met het verbeteren van het asiel.

Dat was mijn (veel te lange) verhaal over mijn buitenlandstage (waarin ik nog lang niet alles verteld heb!), een hele bijzondere ervaring wat mij betreft!

Voor meer informatie over Scooby en het adopteren van asieldieren, klik dan hier!

Liefs, Bernice

 

 

Advertenties